Adieu 2007... Bienvenue 2008!!!

Zeggen dat 2007 mij veel geluk bracht, zou een grove leugen zijn… Zeggen dat 2007 mij overdonderd heeft, zou gedeeltelijk waar kunnen zijn… Zeggen dat 2007 me doen buigen heeft is waar, pijnlijk waar zelfs… Door de dagen en maanden heen heeft de tijd me gebogen… Op het uiterste van de buigzaamheid af… Helaas…

2007 werd met veel gezwier en gezwaai ingezet: een etentje met links en –vooral- rechts van ons marginalen om daarna zelf een staaltje van ouderwetse marginaliteit ten berde te brengen! “Nieuwjaar”, het is altijd één van mijn favoriete feestjes geweest… Elk jaar weer opnieuw beginnen, met een schone lei… Zalig, niet?
En toch, toch zei minuut één van 2007 me al dat het geen jaar zoals de andere zou worden… In alle opzichten! Het was net alsof die eerst nieuwjaarswens me voorspelde dat ik hoge toppen zou scheren maar eveneens in diepe, misschien wel héél diepe, dalen zou afdalen… Profetisch? Of gewoon toeval? Wie zal het zeggen?

Feit is… de toppen bleken achteraf gezien toch niet zo hoog, de dalen des te dieper… Geen jaar heeft me zo in mezelf doen keren als 2007… Geen jaar heeft me zo getergd als 2007… Neen, geen jaar heeft me zo “gebogen” als 2007… En nooit eerder ben ik met meer twijfels uit een jaar gekomen dan uit dit eigenste 2007…

Wordt het ooit nog zoals vroeger? Blijft de twijfel dan voor eeuwig en één dag zo groot? Is mijn spreekwoordelijke poort naar de Hoop dan toch voorgoed vergrendeld?
Waarschijnlijk niet neen… Waarschijnlijk niet… Maar waarschijnlijk zal 2008, ja, misschien wel 2009, mij leren om “ermee te leren leven”… Waarschijnlijk zal de tijd mama en mij uiteindelijk met elkaar verbinden… “Ik mis je”

In de hoop dat 2008 het tij mag doen keren zeg ik nu alvast:
Geniet van het leven, geniet van elkaar… Weet dat er altijd een dag komt dat “morgen” niet zo vanzelfsprekend meer lijkt, maar vecht! Vecht en je zal er komen…
Ik wens jullie deze vechtlust van harte toe…

Liefs,
Evelyn