"Ik heb je gemist"
Er viel een stilte. Toen draaide Tariq zich naar me om, deels grijnzend, deels het gezicht vertrokken van afkeer.
"Wat is er met jou aan de hand?"
Hoe vaak hadden Hasani, Giti en zij die vier woorden al wel niet tegen elkaar gezegd, vroeg Laila zich af, zonder enige aarzeling, na elkaar twee of drie dagen niet gezien te hebben. "Ik heb je gemist, Hasina." "Oooh, ik jou ook."
Daar Tariqs grimas leerde Laila dat jongens in dit opzicht van meisjes verschilden. Ze maakten van vriendschap geen poppenkast. Ze voelden geen noodzaak en geen behoefte om dat soort dingen te zeggen. Laila stelde zich voor dat het ook bij haar broers zo was gegaan. Laila kwam tot het inzicht dat jongens vriendschap zagen als de zon: niet het bestaan in twijfel trekken, zoveel mogelijk van de warmte ervan genieten en er niet direct in kijken.
Uit: Duizend schitterende zonnen, Khaled Hosseini
|