21 januari 2008

Mijn Liefste,

Gisteren vierden we samen met de familie papa zijn 50ste verjaardag... En dat moest jullie verjaardag worden... In hetzelfde jaar geboren, in het dezelfde jaren 10, 20, 30 en 40 jaar... Maar na 40 werd het stil... Geen gezamelijk feestjes meer... en het "vieren" verloor voor goed zijn glans... Of nee, "vieren" is sinds de dag dat jij er niet meer bent een écht werkwoord geworden... Want "vieren" deden we samen... altijd samen!

Voorts volgen de dagen elkaar op... met dezelfde routines, met dezelfde patronen... En het valt me steeds meer en meer op hoe vaak ik "vroeger" zie... Ja, écht zien... Je staat dan ineens voor me... Of achter me... Of naast me... Maar je bent er wel... Net zoals je er vroeger was... En dan praat je tegen me... Of je vraagt me wat... Of je geeft me jouw ongezouten mening... En ik luister... Soms met een fijne glimlach, soms met een onzichtbare traan... Maar ik luister...

De tijd gaat snel liefste... De minuten vreten elkaar op... de ene dag jaagt op de andere... Of ik daardoor een angst voel? Of ik bang ben? Bang voor wat moet komen?
Neen... bang niet... ik voel geen angst... want ik weet dat jij er altijd zal zijn... morgen, overmorgen... voor eeuwig en één dag...

En toch mis ik je...