Maandagnacht... omdat ik de slaap niet meteen kon vatten (soms is een mens zo moe dat slapen geen evidentie meer is), rommelde ik nog wat in mijn mailbox... en plots stuitte ik op volgende mail... Geschreven op 13 oktober 2007...
Vandaag, een paar maand later denk en schrijf ik nog altijd in dezelfde taal... Of hoe de tijd soms echt stil staat... en tegelijk toch ongenoegzaam verder tikt... alsof elke minuut de laatste zou kunnen zijn...
Beste ... ,
Ik lig hier in mijn bed... je kent het wel... staren, staren en nog eens staren... die blik op oneindig en hopen dat je aan het einde van de weg nog de moed vindt om die hele eind nog eens opnieuw af te leggen... terug naar vandaag, naar vannacht, naar nu ... terug naar "hét nu"... Oooooh, wat ben ik onderweg verloren gelopen...
Het is vrijdagavond, de klok draait rond 23 uur 55 en het enige waar ik op dit moment kan aan denken is aan het immense verdriet dat mij exact drie weken geleden is overvallen... Nooit eerder heb ik zo een intens gevoel van verdriet, onmacht en pijn gekend... en nooit eerder heb het zo moeilijk gehad om over iets te praten... Al drie weken probeer ik "het leven van vroeger" gewoon draaiende te houden: ik probeer te lachen wanneer de wereld dit van mij vraagt, ik probeer te reageren zoals de maatschappij dat nu eenmaal vraagt, kortom: ik probeer mee te draaien in een wereld die al die tijd al niet meer de mijne is... Er gaat geen uur voorbij of ik denk aan die ene 21 sept... er gaat geen minuut voorbij of ik denk aan die ene week... er gaat geen seconde voorbij of ik denk aan mama, mijn lieve mama... ik mis haar zo! Ik mis haar zo ontzettend!
Ze komt wel duizend keer op een dag... die ene vraag: "Waarom?" Ja, "Waarom?" moest ik mama laten gaan op een moment dat nog helemaal niet het onze was... Al wat je dan kan doen is zoeken, verdwaasd om je heen kijken... al wat je dan kan doen is dolen... en hopen dat het antwoord ergens verscholen ligt...en ondertussen kijk je rond... wil je erover praten maar lijken de woorden maar niet te komen... de stilte wordt oorverdovend... woorden worden verzwegen nog voor ze gezegd zijn en voor je het weet is alleen je eigen zelve een klankbord... Ja, hoe graag je er ook zou over praten... hoe graag ik er ook zou over praten, het gaat niet... ik kan zelfs niet huilen... tranen drogen nog voor ze vochtig zijn en dat terwijl ze misschien de wonden eens zouden kunnen zuiveren... Maar neen, dat verdomde lichaam van mij weigert naar buiten te komen met haar verdriet... God, al kreeg ik maar één traan...
En ja, hier spreekt dat het aloude cliché: 'het leven is zo oneerlijk...' Een zinnetje dat druipt van zinpasserij maar zijn clichés nu niet eenmaal clichés omdat ze zoveel waarheid in zich hebben... "Het leven gaat voort, maak er het beste van!"... Mjah, nog zo een oneliner... mensen zeggen het goedbedoeld maar geen van allen weet wellicht dat de wereld helemaal niet verder draait... NEEN! Mijn leven staat nog altijd stil... Wat vroeger zo verdomd normaal leek, lijkt nu een droom, is nu pure heimwee... Vroeger vroeger vroeger... vroeger verteert al hetgene vandaag nog overblijft... vroeger verteert al hetgene ik meedraag naar de dag van morgen... God, kon ik maar spelen met tijd... my history... my future past... my story...
Zoals ik al zei: "Ik lig hier in mijn bed... je kent het wel... staren, staren en nog eens staren... die blik op oneindig en hopen dat je aan het einde van de weg nog de moed vindt om die hele eind nog eens opnieuw af te leggen... terug naar vandaag, naar vannacht, naar nu ... terug naar "hét nu"... Oooooh, wat ben ik onderweg verloren gelopen..."
-Evelyn-
|