21 mei 2008...

Iemand: “Denk je soms nog aan je mama?”
Ik: “Er gaat geen seconde voorbij of ik denk aan haar…”
Iemand: “En aan wat denk je dan?”
Ik: “Nu eens aan wat was… Dan eens aan wat er nog allemaal zou gekomen zijn…”
Iemand: “Het is toch allemaal niet eerlijk eh…”
Ik: “Neen, echt niet…”

En inderdaad… Er gaan geen seconde voorbij zonder dat er één of ander beeld door mijn hoofdje spookt… Een hoofdje dat soms zo vol zit dat alleen de “rust” nog soelaas kan brengen… En dat terwijl het juist de “rust” is die sinds toen verloren is…

Ik mis haar…
En wel degelijk…
Ik denk aan haar…