Is het die waaier van emoties die me verhindert de ogen te sluiten? Of zijn het de zorgen om ongelezen woorden? Om ongekende zinnen?
Nee, vast niet...
Waarschijnlijk zijn het gewoon de onbeantwoorde vragen... De meest bizarre dromen... De goesting in het leven waarvan de wandel nog niet helemaal is uitgetekend... En het gemis natuurlijk... De pijn om wat er niet is... Het verdriet om gebeurtenissen die nooit de kans gekregen hebben om... mja... te gebeuren...
En wat dan met de toekomst? Wat met de dag van morgen?
Zal ik die leven? Of zal die geleefd worden? En waar zal ik staan als dat alles voorvalt? Op de middenstip? Of toch aan de zijlijn?
We zullen zien... We zullen zien...
Feit is... Er is nog altijd de achteruitkijkspiegel... Er is nog altijd een spiegeltje dat mij uitzicht geeft over hoe het vroeger was... Over het het was toen "vroeger" nog gewoon vandaag was...
|